به بچه خفاشی که به ساحت امامان مظلوم شیعه اهانت کرد و

به بچه های سرراهی "بالاترین" که کارگردانان این بازی اند.

                           نه ،  خفاشش!

عليرضا قزوه

بسم‌اللَّه‌الرّحمن‌الرّحيم

اهميت اين دوره از انتخابات، مثل اهميت مرحله‌ى قبلى انتخابات است. مرحله‌ى دوم از لحاظ اهميت، با مرحله‌ى اول هيچ تفاوتى ندارد؛ و همان انگيزه و همان احساس و همان روحيه‌ى تكليف‌پذيرى و مسئوليت‌پذيرى‌اى كه در مرحله‌ى اول همه‌ى ما را وادار كرد كه به پاى صندوقها بيائيم، عيناً همان روحيه و همان احساس مسئوليت اين‌بار هم ما را فراميخواند كه به پاى صندوق رأى بيائيم و رأيمان را بيندازيم. و يك مثل قديمى در همه جاى ايران هست كه:

«كار را كه كرد؟ آن كه تمام كرد»؛ اين، تمام كردنِ كار است.

ان‌شاءاللَّه ملت عزيزمان در حوزه‌هائى كه انتخابات به مرحله‌ى دوم كشيده شده، همت كنند و پاى صندوقها بيايند تا رأى خوبى جمع شود و مجلس خوبى به توفيق الهى و به حول و قوه‌ى الهى ان‌شاءاللَّه تشكيل شود.

امام خامنه اي

مصاحبه با خبرنگار صدا و سیما پس از شركت در مرحله‌ى دومِ انتخابات هشتمين دوره‌ى مجلس شوراى اسلامى‌

شيعه امام شناسي را مديون امام هادي عليه السلام است، مديون مضامين بلند زيارت جامعه كبيره.
شيعه اگر ياد گرفت به امام شهيدش سلام بدهد و پاسخش را در همان زمان بگيرد مديون ايشان است، كه در همين زيارت نامه يادمان دادند، "أنتم الصراط الأقوم و شهداء دار الفناء..." آري! امامان معصوم، راه استوار و بدون كجي هستند و گواهان و شاهدان دنيا...
شيعه طعم شيرين زيارت مشاهد شريفه را مديون ايشان است، كه يادمان دادند: "زائر لكم، لائذ عائذ بقبوركم، مستشفع إلي الله عزوجل بكم، محتجب بذمتكم" (شما را زيارت مي كنم، به قبرهاي شما پناهنده هستم. شما را به درگاه خداوند عزوجل شفيع مي آورم. من خود را در استتار امان شما و داخل در پناهگاه و پناه دهي و ايمني شما مي دانم.)
شيعه اگر ياد گرفت روبروي بارگاه امام معصومش بايستد و بگويد: "كلامكم نور، و امركم رشد، و وصيتكم التقوي، و فعلكم الخير، و عادتكم الإحسان، و سجيتكم الكرم..." مديون ايشان است.
شيعه اگر ياد گرفت وقتي خود را بي پناه مي بيند، به آغوش گرم توسل به ائمه و "كهف الوري" مأمن گيرد، از ايشان آموخت كه يادمان دادند "و من اعتصم بكم فقد اعتصم بالله".
شيعه معادن علم را از "خزّان العلم" گرفت. از "ذوي النهي و اولي الحجي" صاحبان خرد و دارندگان عقل.
شيعه وقتي در زيارت جامعه  خواند: "فالراغب عنكم مارق و اللازم لكم لاحق و المقصر في حقكم زاهق" شأن و منزلت ائمه را شناخت كه اگر از آنان اعراض كند و رو بگرداند از دين خارج شده و اگر با آنان باشد، به حق رسيده و اگر در حق آنان كوتاهي كند، نابود گردد.
يادمان دادند در زيارت جامعه: "بكم فتح الله و بكم يختم و بكم ينزل الغيث و بكم يمسك السماء أن تقع علي الأرض إلا بإذنه و بكم ينفس الهم و يكشف الضر..." و شيعه فهميد خداوند با چهارده نور، آغاز كرد و با آنان نيز پايان دهد و به خاطر آنان باران را فرو ريزد و به خاطر آنان آسمان را از اينكه جز به اذن او بر زمين افتد نگهدارد، و به خاطر آنان اندوه را بگشايد و سختي را برطرف كند.
شيعه با "من والاكم فقد وال الله و من عاداكم فقد عاد الله، و من أحبكم فقد احبّ الله و من أبغضكم فقد أبغض الله" فهميد دوستي با اهل بيت پيامبر عليهم السلام دوستي با خداست و دشمني با آنان دشمني با خداست.
اهل شقاوت خوب مي دانند كه كدام امام ما را نشانه بگيرند، هادي ما در امام شناسي، نقي از شائبه ها و ناخالصي ها، معلمي كه به شيعه امام شناسي آموخت، امامي كه به شيعه، سرانجام دشمنان اهل بيت را نشان داد:
 "سعد من والاكم و هلك من عاداكم، و خاب من جحدكم و ضل من فارقكم و فاز من تمسك بكم، ... و هدي من اعتصم بكم من اتبعكم فالجنة ماويه و خالفكم فالنار مثويه و من جحدكم كافر،  و من حاربكم مشرك و من رد عليكم في أسفل درك من الجحيم... من أطاعكم فقد أطاع الله و من عصاكم فقد عصي الله و من أحبكم فقد أحب الله و من أبغظكم فقد أبغض الله..."(هركس دوستدار شماست، خوشبخت شد و هركس شما را دشمن داشت، به هلاكت رسيد و آن كس كه منكر شما شد زيانكار شد و آن كس كه از شما جدا شد گمراه شد و آن كس كه به شما تمسك جست پيروز شد... و هركس به شما ائمه معصومين روي آورد هدايت شد و هركس شما را پيروي كرد، بهشت مأواي اوست و هركس كه با شما مخالفت كرد دوزخ جايگاه اوست و هركس منكر شما شد، كافر شد و هركس با شما جنگ كرد، مشرك است و هركس به شما پشت نمايد در پايين ترين جايگاه جهنم جا دارد... هركس شما را فرمانبرداري كند، خدا را فرمان برداري كرده و هركس نافرماني شما را كند، خدا را نافرماني نموده و هركس شما را دوست بدارد خدا را دوست داشته و هركس شما را دشمن بدارد خدا را دشمن داشته.)

فقط بايد دعا كنيم عاقبت بخير شويم، وقتي كسي كه همه ي جواني خود را در زندانهاي طاغوت و صرف مبارزه براي تحقق اسلام ناب و انقلاب مي كند و عاقبتش طلب رابطه با آمريكا و دسيسه چيني براي آبروي نظام اسلامي مي شود، آيا نبايد نگران عاقبت بخيري خود باشيم؟!

در پاسخ به اظهارات هاشمي، همين بيانات امام خامنه اي كافيه!

بعضى در دلِ خود احساس ضعف مى‌كنند، يا چشم‌غرّه‌هاى امريكا آنها را مى‌ترساند، يا وعده‌هاى امريكا و امثال امريكا دل ضعيف و ناتوانشان را به خود جذب مى‌كند؛ لذا به سمت امريكا مى‌كشند. آن‌گاه ملت و جوانان مؤمن و مديران باايمان و باصفاى كشور را متّهم مى‌كنند كه اينها نمى‌توانند؛ بنابراين ناچاريم برويم تسليم امريكا شويم! كسانى كه دم از مذاكره با امريكا مى‌زنند، يا از الفباى سياست چيزى نمى‌دانند، يا الفباى غيرت را بلد نيستند؛ يكى از اين دو تاست. در حالى كه دشمن اين‌طور اخم مى‌كند، اين‌طور متكبّرانه حرف مى‌زند، اين‌طور به ملت ايران اهانت مى‌كند، تصريح هم مى‌نمايد كه مى‌خواهد عليه اين نظام و اين كشور و منافع آن اقدام كند، عدّه‌اى در اين‌جا ذليلانه و زبونانه مى‌گويند: چه كار كنيم؛ برويم، نرويم، نزديك شويم، با آنها صحبت كنيم، در خواست كنيم، خواهش كنيم؟! اين اهانت به غيرت و عزّت مردم ايران است.

بيانات در ديدار جمعی‌ از فرماندهان‌ و رزمندگان‌ عملیات‌ آزادسازی‌ خرمشهر
۱۳۸۱/۰۳/۰۱

منبع: ملت ابراهيم

خوب شد مسجد نمي آيي ببيني قاتلت، تازگي ها مي نشيند روبرويم بيشتر...

وقتي اين درد دل امام عليه السلام را هنگام دفن حضرت زهراي اطهر سلام الله عليها، مي خوانم غم غربت مولا روي دلم مي نشيند:

«و الله قسم، من از ابتدا با انتخاب شما مخالف بودم، ولي در آن وقت شما را ساده‌لوح مي‌دانستم كه مدير و مدبر نبوديد ولي شخصي بوديد تحصيل‌كرده كه مفيد براي حوزه‌هاي علميه بوديد و اگر اين گونه كارهاتان را ادامه دهيد مسلما تكليف ديگري دارم و مي‌دانيد كه از تكليف خود سرپيچي نمي‌كنم. و الله قسم، من با نخست‌وزيري بازرگان مخالف بودم ولي او را هم آدم خوبي مي‌دانستم. و الله قسم، من راي به رياست جمهوري بني‌صدر ندادم و در تمام موارد نظر دوستان را پذيرفتم.

سخني از سر درد و رنج و با دلي شكسته و پر از غم و اندوه با مردم عزيزمان دارم: من با خداي خود عهد كردم كه از بدي افرادي كه مكلف به اغماض آن نيستم هرگز چشم‌پوشي نكنم. من با خداي خود پيمان بسته‌ام كه رضاي او را بر رضاي مردم و دوستان مقدم دارم؛ اگر تمام جهان عليه من قيام كنند دست از حق و حقيقت برنمي‌دارم.
من كار به تاريخ و آنچه اتفاق مي‌افتد ندارم؛ من تنها بايد به وظيفه شرعي خود عمل كنم. من بعد از خدا با مردم خوب و شريف و نجيب پيمان بسته‌ام كه واقعيات را در موقع مناسبش با آنها در ميان گذارم. تاريخ اسلام پر است از خيانت بزرگانش به اسلام؛ سعي كنند تحت تاثير دروغ‌هاي ديكته شده كه اين روزها راديوهاي بيگانه آن را با شوق و شور و شعف پخش مي‌كنند نگردند. از خدا مي‌خواهم كه به پدر پير مردم عزيز ايران صبر و تحمل عطا فرمايد و او را بخشيده و از اين دنيا ببرد تا طعم تلخ خيانت دوستان را بيش از اين نچشد. ما همه راضي هستيم به رضايت او؛ از خود كه چيزي نداريم، هر چه هست اوست.»
وقتی کار حضرت امام با آیت الله منتظری به جائی رسید که کاری از توصیه و پند و اندرز بر نمی آمد، پیر فرزانه انقلاب در اقدامی انقلابی، با صدور نامه ششم فروردین 68 آیت الله منتظری را از سمت قائم مقامی رهبری برکنار و مواردی مهم را به وی گوشزد کرد:
کاملا مشخص بود که حضرت امام در اين گونه تصميمات با سنجيدگي کامل و دوراندیشی شگرف عمل مي کنند و بر خلاف آقاي منتظري، تعجيل در تصميم گيري را آفت رهبري مي دانند و اين، واقعیتي بود که در چندين حادثه مهم انقلاب، ظهور و بروز کرده بود.
اقدام انقلابی حضرت امام درحالی بود که مسئولان درجه اول کشور نيز قادر به هضم اين تصميم مهم و تاريخي نبودند و دست کم، فلسفه شدت عمل و برخورد حضرت امام را در نمي يافتند، چه رسد به مردمی که هنوز از خیلی از جزئیات ماجرا باخبر نبودند.
به همراه اين تصميم مهم، چند اقدام ديگر نيز مورد نظر حضرت امام قرار گرفت: اول اين که اين نامه شديد اللحن از رسانه ها، پخش شود. دوم اين که فوراً جلسه خبرگان رهبري تشکيل شود و تصميم گيري درباره عزل آقاي منتظري را رسميت بخشد. سوم اينکه در اسرع وقت کليه عکس ها و پوسترهاي آقاي منتظري از سراسر ادارات و مراکز دولتي برداشته شوند.
 در مورد حذف پوستر و تصاویر آقای منتظری، مشکل حادي وجود نداشت و با نظر حضرت امام خميني و به دست «ميرحسين موسوي» نخست وزير وقت، کليه عکس ها و پوسترهاي آقاي منتظري از سراسر ارگان ها و مراکز دولتي و سازمان هاي وابسته به دولت برداشته شد. اما در دو مورد اول و دوم، سران کشور و از جمله رئيس جمهوري، رياست مجلس، هيات رئيسه مجلس خبرگان و بسياري از افراد بيت و دفتر حضرت امام، به ويژه با رسانه ای کردن نامه امام خميني مخالفت مي کردند.
با اصرار اين افراد و از آنجا که حضرت امام همیشه بر ضرورت مشورت تاکید داشتند، موافقت کردند که اولاً فعلا تشکيل جلسه مجلس خبرگان در دستورکار قرار نگیرد و ثانياً نامه ششم فروردین از طريق رسانه ها منتشر نشود. اين در حالي بود که حضرت امام همچنان تاکيد مي کردند براي مصلحت آينده خودتان است که بر پخش نامه اصرار مي ورزم.(ويژه نامه ارزشها - محمد ري شهري)
مسئولان اصلي کشور اميدوار بودند که آقاي منتظري با مطلع شدن از تصميم حضرت امام به صورت داوطلبانه کنار مي رود و بدين شکل، خواست امام خميني جامعه عمل مي پوشد. در همین راستا نامه 68/1/6 حضرت امام به وسیله «عبدالله نوري» به  رويت آيت الله منتظري رسيد و با توجه به آن که دو روز قبل آقاي منتظري براي امام نوشته بود که «اين جانب شرعاً نظر حضرتعالي را بر نظر خودم مقدم مي دانم»، اين تصميم حضرت امام را پذيرفت و در تاريخ 68/1/7 با نگارش نامه اي خطاب به امام راحل، رسما ً‌استعفاي خود را اعلام کرد. وي در اين نامه تصريح کرد که در گذشته همچون سربازي فداکار و از خود گذشته و مطيع در کنار امام بوده است و اينک نيز خود را ملزم به اطاعت از رهبري می داند.
وي همچنين نوشت: از همه برادران و خواهران عزيز و علاقه مند تقاضا مي کنم مبادا در مورد تصميم مقام معظم رهبري و خبرگان محترم به بهانه حمايت از من کاري انجام دهند و يا کلمه اي بر زبان جاري نمايند، زيرا مقام معظم رهبري و خبرگان جز خير و مصلحت اسلام و انقلاب را نمي خواهند، (استعفانامه آیت الله منتظري - 68/1/7)
به دنبال استعفاي آقاي منتظري از قائم مقامي رهبري و تمکين به نظرات امام، بخش زيادي از خواست و نظر آن پیر فرزانه تامين شد و ايشان هم در تاريخ 68/1/8 در نامه اي خطاب به آقای منتظری، ضمن قبول استعفاي وي،‌ تاکيد کردند: «رهبري نظام جمهوري اسلامي کار مشکل و مسئوليت سنگي و خطيري است که تحملي بيش از طاقت شما مي خواهد و به همين جهت، هم شما و هم من از ابتدا با انتخاب شما مخالف بوديم و در اين زمينه مثل هم فکر مي کرديم...»
در پايان اين نامه نيز امام خميني از طلاب، ‌ائمه جمعه و جماعات، روزنامه و راديو تلويزيون خواستند که براي مردم اين قضيه ساده را روشن کنند که در اسلام، مصلحت نظام از مسائلي است که مقدم بر هر چيز است و همه بايد تابع آن باشيم. (پاسخ امام به استعفانامه منتظري)

منبع: ملت ابراهيم

"...ما بايد بتوانيم از كارِ كارگر ايرانى حمايت كنيم؛ از سرمايه‌ى سرمايه‌دار ايرانى حمايت كنيم؛ و اين فقط با تقويت توليد ملى امكان‌پذير خواهد شد. سهم دولت در اين كار، پشتيبانى از توليدات داخلىِ صنعتى و كشاورزى است. سهم سرمايه‌داران و كارگران، تقويت چرخه‌ى توليد و اتقان در كار توليد است. و سهم مردم - كه به نظر من از همه‌ى اينها مهمتر است - مصرف توليدات داخلى است. ما بايد عادت كنيم، براى خودمان فرهنگ كنيم، براى خودمان يك فريضه بدانيم كه هر كالائى كه مشابه داخلى آن وجود دارد و توليد داخلى متوجه به آن است، آن كالا را از توليد داخلى مصرف كنيم و از مصرف توليدات خارجى بجد پرهيز كنيم؛ در همه‌ى زمينه‌ها: زمينه‌هاى مصارف روزمرّه و زمينه‌هاى عمده‌تر و مهمتر. بنابراين ما اميدوار هستيم كه با اين گرايش، با اين جهتگيرى و رويكرد، ملت ايران در سال 91 هم بتواند بر توطئه‌ى دشمنان، بر كيد و مكر بدخواهان در زمينه‌ى اقتصادى فائق بيايد..."

در ميان همه ي جبهه و ليست موج تحريم و ترور، نمره ي مردم بيست.
 همه ثابت كردند كه علي تنها نيست،
 دشمن اما اين بار، تيردانها خالي، اشك حسرت جاري،
 كه چرا ايران هم، مثل گرجستان نيست؟!
 ليك ديگر امروز، آخرين جمعه ي سال جاريست،
 بر سر سفره ي عيد، همچنان جاي تو خاليست...

اين بيانات را بخوانيد:

"يك جمله هم راجع به اين تهديدهاى آمريكا عرض بكنيم. مرتباً تهديد ميكنند؛ تهديد به اين زبان: همه‌ى گزينه‌ها روى ميز است! يعنى حتّى گزينه‌ى جنگ. اين، تهديد به جنگ است با اين زبان. خب، اين تهديد به جنگ، به ضرر آمريكاست؛ خود جنگ، ده برابر به ضرر آمريكاست. چرا اين تهديدها به ضرر آمريكاست؟ به خاطر اينكه خود اين تهديدها نشان‌دهنده‌ى عجز آمريكا از مقابله‌ى منطقى و مقابله‌ى گفتمانى است؛ يك گفتمانى در مقابل گفتمان جمهورى اسلامى ندارند؛ نميتوانند در ميدان مقابله‌ى فكرى و منطقى، براى خودشان غلبه‌اى ايجاد كنند؛ مجبور ميشوند توسل به زور و تشبث به زور بكنند.

اين معنايش اين است كه آمريكا جز زور، هيچ منطقى ندارد؛ جز خونريزى، هيچ راهى براى پيشبرد خود ندارد. اين، اعتبار آمريكا را بيش از آنچه كه تاكنون شكسته است، در چشم ملتها و در چشم ملت خودش خواهد شكست؛ اين همان چيزى است كه سرنوشت رژيمها را معين ميكند. ...

البته آنها و ديگران بدانند - ميدانند هم - كه ما هم در برابر تهديد به جنگ و تهديد به تحريم نفتى، تهديدهائى داريم كه در وقت خودش، آن وقتى كه لازم باشد، ان‌شاءاللَّه اعمال خواهد شد..."

امام خامنه اي

خطبه‌های نماز جمعه تهران

۱۳۹۰/۱۱/۱۴

حالا اين صحبتها را بخوانيد:

"در حال حاضر سخنان بی‌پایه و اساس زیادی در خصوص جنگ وجود دارد. چنین سخنانی در طول چند هفته گذشته، تنها به سود حکومت ایران تمام شد، زیرا منجر به افزایش بهای نفت شد؛ کالایی که آنها برای تامین هزینه‌های برنامه هسته‌ای خود به آن وابسته‌اند.
اکنون زمان این است که اجازه دهیم فشارهای سنگین ما [که ما بر ایران وارد کرده‌ایم] تاثیر خود را نشان دهد، اکنون زمان آن است که ائتلاف گسترده بین‌المللی‌ای را که ساخته‌ایم، حفظ کنیم. اکنون زمان آن است که به اندرز جاودانه و کهنه‌نشدنی «تدی روزولت» توجه کنیم، که می‌گفت: به نرمی سخن بگو، اما چماق بزرگی در دست داشته باش.